Tagarchief: Willem Jan Otten

Genade en ongenade

Vooral in de 40-dagentijd loop ik vaak aan tegen de platheid waarmee we ons geloof verwoorden, vooral in bepaalde liederen. We hebben het zo makkelijk over bloed, schuld, vergeving en plaatsvervanging. We duiden er maar op los, maar het spoelt als water van me af. Een van de redenen is volgens mij dat we vaak zonder verbeelding over het mysterie van het kruis praten. We hebben het verhaal uitgeknepen als een tube tandpasta. Orthodox als we willen zijn, zeggen we duidelijk waar het op staat. Maar we vergeten dat over een mysterie pas te communiceren valt, als het ook een mysterie mag blijven. Dan zijn er beelden nodig, metaforen, verhalen. Lees verder

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, Columns, Recensies, Reveil, Uitgelezen