La Superba, een beter leven is elders

lasuperba‘Deze stad is een veel te mooie vrouw, jij geeft alles wat je hebt, maar zij geeft geen moer om jou,’ zongen de mannen van De Dijk. Daarmee is La Superba van Ilja Leonard Pfeijffer wel zo’n beetje samen te vatten. De jury van de Librisprijs koos dit boek dit jaar als winnaar. Wat heeft dit boek ons te zeggen? En won het de prijs terecht?

Sinds een aantal jaar woont Pfeijffer in de Italiaanse havenstad Genua. Zijn boek leest als ruwe brieven aan een vriend, waarin de schrijver vertelt over zijn diepste zielenroerselen tijdens omzwervingen door de spelonken van de stad. Hij speelt daarbij een geraffineerd spel met taal, verbeelding en metaforen. In soms bloemrijke en bij tijden ook zeer alledaagse taal, vertelt hij een tintelend en meeslepend verhaal, waarin hij Genua helemaal tot leven wekt. Niet de nette kanten van de stad, ‘de magistraten met hun aktetassen vol papieren onder hun zwetende oksels’. Pfeijffer wil doordringen tot de ware aard van de stad en zijn bewoners: de stinkende steegjes, de cafés, de hoerenbuurten, de wijken met Noord-Afrikaanse illegalen, het Ghetto met zijn travestieten en de macht van de maffia, de zelfkant dus.

Genua is de stad van het voorbijgaan. Kruisvaarders vertrokken er destijds naar het beloofde land, vluchtelingen uit Noord-Afrika komen er nu Europa binnen. Pfeijffer voert boeiende personages op, vertelt prachtige verhalen, zet mensen aan de rand van de samenleving vol mededogen neer. Maar het zijn mensen zonder bezielend verband, ieder leeft voor zich, moet zelf maar zien te overleven.

De stad is ook de plaats van de desillusie. Zo mooi ze lijkt uit zee (La Superba), zo ontluisterend is haar ware aard. ‘Zij geeft geen moer om jou’. We leven allemaal onze fantasie van een beter leven elders, omdat het elders onmogelijk slechter kan zijn dan hier. Tot ook elders de teleurstelling komt en slechts onze driften resten: drank, vrouwen en seks. Daarin leeft Pfeijffer zich in de rol van verteller behoorlijk uit, op het ranzige af.

Desondanks Pfeijffer schreef een fenomenaal boek, dat in literair opzicht de prijs meer dan waard is. Ondanks zijn aangename milde ironie en zelfspot, blijft zijn universum zwartgallig, absurd en uitzichtloos.

Arie Kok

N.a.v. La Superba, Ilja Leonard Pfeijffer, Arbeiderspers.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, Recensies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s