Big Ben in Hooglanderveen

Alleen de beierende klok van de Sint Jozefkerk doorbreekt de stilte. Het is zondagochtend en we sliepen nog één keer uit. De reistassen zullen de komende dagen nog stapels vuile was uitbraken. Om de lege plek van de kerkdienst op te vullen draai ik Favourite hymns from Christ Church Oxford op mijn ‘oortjes’ en denk aan de Evensong die we op zondagmiddag in de kathedraal van Canterbury mochten meemaken.

Op de tuintafel ligt een stapeltje kranten die niet oud zijn omdat nieuws dat pas wordt als je het al weet. Terwijl wij in the old country waren heeft België een nieuwe koning gekregen, het volk van Zimbabwe Mugabe op zijn 89-ste herkozen, is Bomans-vertolker en schrijver Michel van der Plas van ons heengegaan en stopt Zijne Martheid onverhoeds met zijn sportcolumn in Trouw. Vijfendertig jaar werkte Smeets voor ‘een nette krant’. Een interview doet hem uitgeleide. Slechts twee keer verzaakte hij, een keer bijna. Na een telefoontje leverde hij in een half uurtje 600 meesterlijke woorden over Jan Janssen en Joop Zoetemelk. Een column die me bijgebleven is. Ik heb altijd een zwak gehad voor Mart. Voor zijn passie, zijn vakmanschap, loyaliteit en onverstoorbaarheid. Hij was gewoon de beste. Van schrik begin ik in de verleden tijd te schrijven, maar van Mart zijn we voorlopig nog niet af. Gelukkig maar, mensen van zijn kaliber zet je niet achter de geraniums omdat ze een zekere leeftijd bereikt hebben. De mooiste uitspraak uit het interview: ‘Je moet niet in dit vak kruipen, dit vak kruipt in jou.’ Zo is dat. Of je het voor tv beoefent of met het geschreven woord, maakt weinig uit. Je kunt niet anders, of je moet er niet aan beginnen. Je kunt het niet worden, het kan alleen uit je tevoorschijn komen. Op de sportpagina lees ik zijn laatste column. Mart keek op de BBC atletiekwedstrijden in Londen en dacht, zoals ook de bedoeling van de Britten was, nog een keer terug aan de Spelen van vorig jaar. Topsport heeft zijn leven bepaald en met pathos zet hij het beeld neer van zijn laatste klus in Londen, de basketbalfinale USA-Spanje. ‘Glorie en Halleluja. Het kon dus, zag ik met eigen ogen. De spelende mens in zijn grootste competitie, in de zwaarste beproeving die een sportend mens kent, kon dus een einde meemaken zoals daar in Londen. (…) De tijd stond stil, de avondlucht streelde de Big Ben en die sloeg even niet, die genoot mee.’ Waar God achter de horizon verdwijnt, wordt sport religie. En ik kan niet ontkennen dat ik er van geniet. Van Mart geleerd. Het koor uit Oxford zingt in mijn oren de woorden van William Blake: ‘And was the holy Lamb of God in England’s pastures seen?’ Het is zondagochtend. De klokken van Hooglanderveen zijn stilgevallen, de mis is begonnen. Daar pak ik volgende week de draad weer op.

Arie Kok

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actuele blogs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s