Bij elkaar gebleven

Morie

Morie

Zijn naam staat bijna bovenaan. De randjes van de letters steken af tegen de voorjaarslucht. Mozes de Liever, vijftien jaar. Ze hebben zijn joodse naam aangehouden. Aan de voet van het monument liggen verdroogde bloemen, blijven liggen van de 4 mei-herdenking. Hij staat er als enige van hun drieën. Berthie was vijf en ontbreekt raadselachtig op de lijst. Celia was al negentien toen ze op de trein stapten, ze telt niet meer mee voor het kindermonument.

Ouders of verzorgers mochten meereizen, als ze niet tewerkgesteld waren. De kinderen hadden geen keuze. Kamp Vught werd te vol en ze werden te lastig, maakten teveel lawaai. Eerst ging de reis richting Westerbork, met een passagierstrein. Toen ze de witte toren van Nijkerk zagen groeien aan de horizon, drukten ze hun neuzen plat tegen het raam van de coupé. De stad lag er slaperig bij. Het was al weer ruim twee maanden geleden dat ze het station binnengegaan waren. Vader had vijf kaartjes gekocht, enkeltjes Vught. En nu waren ze toch terug. Voor even maar, een minuutje misschien. Er fietsten mensen door de Spoorstraat. Een paard hobbelde voor een schillenkar op de Barneveldseweg. Op het perron aan de overkant wachtten mensen op de stoptrein naar Amersfoort.

Na Westerbork ging de reis al snel verder, in een goederentrein. Naar het oosten, zo ver mogelijk naar het oosten. Tot de trein met piepende remmen stopte, in een troosteloze vlakte. Er stonden maar een paar gebouwen, een enkele barak. En een grote schoorsteen. Er kwam rook uit. Er hing een vreemde lucht. Zou hier genoeg werk zijn voor de mensen die uitstapten? Zouden de kinderen iets te spelen hebben? Het perron vulde zich. Koffers werden uit de trein gesmeten. Er blaften honden. Soldaten snauwden en schreeuwden in het Duits. Op het perron stond een bord: ‘Sobibor’.

Was het verstandig geweest om te gehoorzamen aan de oproep? Hadden ze toch niet beter onder kunnen duiken? Morie moest er nog vaak aan denken, maar hij durfde de vraag niet te stellen. Ze waren tenslotte bij elkaar gebleven.

Arie Kok

Dit artikel verscheen eerder in het magazine Verwen jezelf…, zie ook: www.verwenjezelfofeenander.nl.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Morie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s