De manvrouw en de christen

Het terras lag op een romantisch pleintje ergens in het zuiden van het land. De zon scheen uitbundig . Toeristen schoven aan voor een kop koffie of een schaaltje ijs. Een iets ouder stel, ik schat vijftigers, had naar hun schoeisel te oordelen gewandeld. De man deed me met zijn baard en breedgerande hoed denken aan een voortrekker uit de boerenoorlog. Ze gingen aan het tafeltje net achter ons zitten.

Op het terras verscheen een campagneteam in rode shirts van de PvdA. Ze deelden rozen uit. Een opvallende grote vrouw maakte deel uit van de groep. Ik bleef naar haar kijken, omdat er iets niet klopte. Toen ze dichterbij kwam, zag ik het. In de vrouwenkleding stak een man en op zijn shirt stond iets over een homogroep van de PvdA. Toen hij bij het tafeltje van de vijftigers kwam, ontspon zich een gesprek. Helemaal verstaan kon ik het niet, maar de hoedman zei, zodat het hele terras het kon horen: ‘Ik stem ChristenUnie.’ De manvrouw betoogde omstandig dat hij zich als homoseksueel niet geaccepteerd voelde door dit soort christelijke clubs. Het vervolg van het gesprek ontging me, maar hoedmans deelde een ferme conclusie aan het terras mee: ‘Ik denk daar in ieder geval anders over!’

Ik voelde weinig sympathie voor hoedmans. Zijn partijkeuze is weliswaar niet de mijne, maar als christen voelde ik me wel met hem verwant. Met plaatsvervangende schaamte stelde ik twee dingen vast. Wij staan als christenen dus bekend als uitsluiters. Maar erger vond ik dat het hele terras vooral één ding had meegekregen over ons: we zijn kennelijk niet in staat ons eigen oordeel even op te schorten en iemand die anders leeft en andere keuzes maakt eerst maar eens liefdevol en ruimhartig tegemoet te treden. En misschien vinden we het zelfs nog wel een vorm van evangeliseren om eens lekker duidelijk te zijn.

De manvrouw kwam bij ons tafeltje staan. Ik had geen zin meer om mijn partijkeuze te openbaren, maar gaf aan dat rood onze kleur niet zo was. ‘Prima,’ vond de manvrouw, ‘als u maar sociaal stemt.’ We knikten dat het in orde zou komen en lieten het toegestoken rolletje snoep in onze jaszak glijden.

Arie Kok

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Columns, Opinie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s