Neef Jan

Ons laatste contact was al verjaard. Maar ineens was hij er weer, neef Jan. Niet dat we zoveel met elkaar omgingen. Hij is een jaar of vier ouder dan ik en woonde een paar dorpen verderop. Bovendien had hij niet veel op met kerk en geloof. Voor ons als reformatorisch gezin was dat toch wat griezelig. Nietemin was neef Jan populair. Tijdens familiefeestjes verzamelden we ons met een hele generatie in een apart kamertje, waar Jan ons uren bezighield. Spookverhalen waren zijn specialiteit. Dan deed hij het licht uit, begon zachter te praten en liet enge mannen met houten benen ons leven binnenwandelen: “Tik-stap-tik-stap…” Griezelend wachtten we op de ontknoping.  

Een paar jaar geleden organiseerde neef Jan een reünie voor alle neven en nichten. We praatten bij over toen en nu. Nieuwsgierig bekeken we elkaars nageslacht en stelden vast dat we kaler en dikker geworden waren. We dronken nog een glas en aten een frietje. Daarna werd het weer stil in de familie en kwamen we elkaar alleen nog tegen op begrafenissen.

Tot neef Jan overwacht weer op het toneel verscheen. Op een middag plofte de uitnodiging om zijn Facebook-vriend te worden in mijn mailbox. Per omgaande klikte ik op ‘accepteren’. Aanvankelijk bleef de conversatie eenvoudig en doeltreffend. We wisselden wat huis-tuin-en-keuken-weetjes uit, vertelden elkaar hoe we het hadden getroffen met onze kinderen en klikten op ‘vind ik leuk’ als we het idee hadden dat de ander wel wat waardering kon gebruiken. Tot ik terugkwam van een bestuursvergadering van het CLO en daar vrolijk over berichtte op Facebook. ‘Het CL-wat?’, vroeg neef Jan. ‘Uh, het Christelijk Literair Overleg,’ reageerde ik en probeerde uit te leggen wat we beogen en wat we doen. Maar ik had niet het idee dat mijn poging neef Jan in te wijden in de geheimen van mijn christelijke enclave landde.

Een paar weken later zette ik een fragment van mijn roman-in-aanbouw op mijn blog. Omdat het stuk anders ongelezen staat te verpieteren, zette ik de link op Twitter. De tweets worden automatisch doorgeplaatst naar Facebook. Neef Jan reageerde dezelfde middag nog enthousiast: ‘Eén klant heb je alvast, ik ga het kopen.’ We hebben de algemene boekhandel dus niet meer nodig om onze boeken aan de hele wereld te verkopen. Daar hebben we tegenwoordig de sociale media voor.

(Deze column verscheen in juni 2012 in de rubriek ‘Twittertijd’ in ‘Note’, het magazine voor het christelijke boeken- en muziekvak)

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Artikelen, Columns, EO Visie, Note

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s