Over wereldvrede en eindtijd

Als mensen nooit eens een verleden te verwerken zouden hebben, wat zou er dan nog aan mooie literatuur verschijnen? Gelukkig ligt het anders, wat meeslepende boeken oplevert. Laatst las ik ‘Een soort familie’ van Kees van Beijnum. Dit keer geen evangelischen of gereformeerden, maar linkse anti-kernwapenactivisten. Ze zijn neergestreken achter de dijk, in een klein dorpje op Wieringen, een voormalig Waddeneiland bovenin Noord-Holland. Vader, moeder en twee zoons gaan elke zaterdag op pad om hun boodschap uit te venten, huis-aan-huis. Alles voor de wereldvrede. Het is eind jaren tachtig, net voor de val van de muur. Zoon Teun kijkt twintig jaar later terug op zijn jeugd. Al snel blijkt dat er zich een drama heeft voltrokken rond zijn oudere broer. Geraffineerd werkt Van Beijnum naar de ontknoping toe. En onderweg lezen we hoe het in een idealistisch gezin toegaat. Net christenen. Dat is ook zo’n soort familie. En tegen kernwapens zijn is een soort geloof. In beide gevallen wordt het moeilijk als de kinderen er geen zin meer in hebben.

In ‘Ninev√©’ van Rick de Gier gaat het wel om christenen. Pinksterchristenen in dit geval, die een evangelische boekwinkel runnen en veel met eindtijdscenario’s bezig zijn. Zoon Daan maakt het allemaal tot op zekere hoogte mee, maar als hij met zijn vriendin in bed wordt betrapt, is het afgelopen. Hij vertrekt naar de grote stad, gaat in een cult-videotheek werken en rolt per ongeluk een muzikale carri√®re in. Zijn bandje wordt succesvol, maar Daan weet er geen raad mee. De roem brengt hem niet wat hij zoekt. Op tournee in de VS raakt hij het spoor helemaal bijster, tot hij zichzelf bij Jezus in een Rode Caddilac aantreft. Dat dit te betekenen heeft, mag de lezer zelf invullen. ‘Ninev√©’ is als project interessant, omdat er ook een cd bij zit van de indieband Ponoka waarvan De Gier de frontman is. De verbanden tussen songs en het verhaal zijn een boeiend onderzoeksterrein voor wie daar tijd in wil steken. Het verhaal zelf blijft ergens hangen, komt niet tot een bevredigende ontknoping. Maar de verwerking van de evangelische achtergrond roept veel op. Irritatie, afkeer, dedain en het werkt af en toe flink op de lachspieren. Dat maakt het tot een heilzaam literair leespretje. Maar de diepere bedoelingen blijven vooralsnog in nevelen gehuld. Misschien is een zo’n eindtijdscenario dan toch zo gek nog niet.

Arie Kok

Gepubliceerd in de rubriek Uitgelezen in Reveil mei 2011.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, Columns, Recensies, Reveil, Uitgelezen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s