Hoe een Palestijn zijn leven aan een Joodse messias gaf

Wie zich wel eens met de Midden-Oosten discussie bezighoudt, zal het herkennen. Niet alleen in het Midden-Oosten liggen de tegenstellingen scherp. Ook in Nederland, in het bijzonder in de kerken, weten de partijen elkaar maar moeilijk te vinden. Daar zou wel eens aan ten grondslag kunnen liggen dat we solidariteit met Israël en meeleven met een lijdend Palestijns volk maar moeilijk in onszelf kunnen verenigen. Willen we van beide partijen de pijn voelen? Of komen we dan zelf onder een te grote spanning te staan?

Andere boeg

Hoe moet het überhaupt verder met Israel en de Palestijnen? Komt er ooit licht aan het einde van de tunnel? Veel Israëli’s denken niet meer in oplossingen. Die hebben namelijk nog nooit gewerkt. Probeer de situatie zoals die is leefbaarder te maken, dat is het hoogst haalbare. Ondertussen wordt er politiek en diplomatiek nog steeds gezocht naar een begaanbare weg naar de vrede. Ook de Palestijn Tass Saada gelooft niet meer in politieke oplossingen. Hij gooit het over een andere boeg. De verzoening tussen Jood en Palestijn kan niet zonder de verzoening in Christus, is zijn stellige overtuiging. Met zijn organisatie ‘Hope for Ishmael’ draagt hij dit uit door lezingen te geven en getuigen van het Evangelie onder Joden en Palestijnen toe te rusten. Eind augustus maakt hij een tournee door Nederland en zal hij ondermeer spreken op het Xnoizz Flevofestival.

Bij Fatah

Het verhaal van Tass Saada is te lezen in zijn boek ‘Arafat was mijn held’. In één van de eerste hoofdstukken vat hij zijn leven samen. ‘Ik heb in mijn jeugd voor de nodige problemen gezorgd. De haat die zich tijdens mijn kinderjaren in mijn hart nestelde, kwam naar buiten in gevechten op school, ruzies thuis en aanvaringen met de politie. En tenslotte ontvluchtte ik, toen ik bijna zeventien was, mijn ouderlijk huis en sloot ik me aan bij Fatah, een Palestijnse nationalistische partij die uiteindelijk opging in de brede Palestijnse bevrijdingsorganisatie PLO. Daar werd ik opgeleid tot sluipschutter die, wachtend in de schaduw, nietsvermoedende mensen neerschoot. Toen ik op 23-jarige leeftijd naar Amerika verhuisde, brandde die woede nog steeds in mij.’

Vrede is mogelijk

Het leven van Saada leest als een bekeringsverhaal van het zuiverste water. Aangekomen in Amerika begint hij een restaurant, werkt hard, te hard, maar komt in een crisis terecht die hem bij Jezus brengt. De voormalige Palestijnse terrorist geeft zijn leven aan een Jood, Jezus Christus. Niet zomaar, maar na een zwaar innerlijk proces. Maar daar blijft het niet bij. Saada ontwikkelt ook een liefde voor het volk van Zijn Messias. Dit brengt hem ertoe zich in te zetten voor de vrede. ‘Ik ben er nog steeds heilig van overtuigd dat vrede mogelijk is. De bitterheid en wrok kunnen verdwijnen als wij vier dingen in acht nemen.’

1. We moeten begrijpen dat ook het huis van Ishmaël een goddelijke bestemming heeft. Het is nooit Gods bedoeling geweest dat de nakomelingen van Ishmaël paria’s zouden worden. Ook op deze kinderen van Abraham rust een bijbelse belofte.

2. We moeten begrijpen dat het echte conflict niet om land, maar om afwijzing gaat. Er zal geen vrede komen als een oplossing voor de verdeling van het land gevonden zal zijn. Er ligt een probleem onder dat dateert uit de tijd van Abraham. De aartsvader stuurde zijn oudste zoon weg, vrijwel met lege handen. Dat is een afwijzing, en de echte reden dat Joden en Arabieren nu al vierduizend jaar op gespannen voet met elkaar leven.

3. We moeten ophouden Jezus (Yasooa, Yeshua) in het christelijke hokje van het debat te stoppen. Hij is het levende Woord voor alle partijen. In de hele Midden-Oosten discussie moeten wij ophouden Jezus weg te zetten als de oprichter van iets wat wij christendom noemen. In deze emotionele en rumoerige ruzie is Hij het unieke Woord van God aan allen. Te midden van alle gedoe en gedraai is Hij duidelijk. Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven.

4. We moeten elkaars pijn gaan voelen. De realiteit van menselijke pijn gaat dwars door alle groepen, ideologieën en politieke partijen heen. Het drijft ons naar elkaar en samen vormen we een lijdende gemeenschap. Het overstijgt de grenzen van ‘de goeden’ en ‘de slechten’ en het vraagt van ons dat wij ons weer als mensen voor elkaar openstellen.

In het boek van Saada klinkt een groot verlangen door, een verlangen naar vrede en verzoening. Daarin zet hij Christus centraal. Dat is een boodschap die gehoord mag worden. Want in het licht van Christus kunnen we bij elkaars pijn komen. Dat zou ook wel eens een weg uit de impasse in onze eigen discussie kunnen zijn. Blijven we steken in politieke beeldvorming en stellingnames, of zijn we bereid door de ogen van Jezus naar mensen te kijken? Willen we ons ervoor inzetten de pijn van zowel Jood als Palestijn te erkennen? Zonder dat zullen we er nooit samen uitkomen.

Arie Kok

Gepubliceerd in het zomernummer 2011 van Reveil, in aanloop naar de tournee van Sadaa in Nederland.

De citaten uit dit artikel zijn overgenomen uit het boek ‘Arafat was mijn held’, Tass Saada met Dean Merrill, uitgeverij Gideon, 2010, € 16,95.

Meer informatie over Hope for Ishmael is te vinden op: http://www.hopeforishmael.org. Zie ook http://www.seedsofhope.org.  

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Artikelen, Reveil

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s